What the exhibition of Anton van Heyboer taught me

 

--- Dutch below ---

For many different reasons I have hardly been to museums in the past two years. I know ... a shame if you are an artist ..
In 2018 I have purchased a museum annual card and I want to go to as many exhibitions as possible to be inspired and to learn a lot about my own process (and that of others).
So this is a first visit of many ...

What did I learn from this visit?
That process is really SUPER important. That I can embrace the process of my work more. Don't try to understand, but to let it be and therefor to create work in a natural (well in a TUBIEN) way.
But why is such a process important?
It really gives a glimpse into the head of the artist: visually! People want to understand everything with their heads and this gives a -kind of- explanation .. In short, the museum signs become unnecessary: just put a sketchbook down!

Recognition
I recognized a lot of what Anton did and what I do. The work itself is completely different, but my interpretation of his work was that he tries to organize his life. He tries to divide it into boxes. Make a schedule for events and deal with it in this way and give it a place. So Therapy, sort of. Separate thoughts and feelings.

I also try to do that strongly and you often see that in my work: the different layers that have a subject or theme, I literally express in layers. I sometimes write literally over it to view my thoughts. Anton also does this in his work. The photo is almost always the emotion, the feeling, the subconscious.

That emotion, you FEEL it. Even when the work is finished. I had that very strongly in the exhibition of Anton. I was super annoyed by that one room, the last one with red / pink paint. The works that he had painted over. 'I do not understand this!?!' It made me very uncomfortable. "Shall we leave here?"

AWESOME right? That art can do that !!

Confrontation
And this while when we first walked very brief through the expo, I immediately thought jézus .. if I had made this...it was probably in the paper bin by now .. A great confrontation with my judgmental mind. A mirror that shows me how strongly I condemn myself and my work. And WHY? Like if I can do something other than make art and be myself ..?!

So from now on I will take my process very seriously. Save all notes, mind maps, illustrations, sketches!
It can be worth something later... 😉

----

Wat de expositie van Anton van Heyboer me leerde
Om heel veel verschillende redenen ben ik de afgelopen twee jaar nauwelijks naar musea gedaan. Ik weet het.. een schande als je kunstenaar bent..

In 2018 heb ik een museumjaarkaart aangeschaft en wil ik naar zoveel mogelijk exposities om geinspiereed te raken én om heel veel te leren over mijn eigen proces (en dat van anderen).
Dit is dus een eerste bezoek van de vele die gaan volgen...

Wat heb ik dit bezoek geleerd?
Dat proces echt MEGA belangrijk is. Dat ik het proces van mijn werk meer mag gaan omarmen. Het niet proberen te snappen, maar het er te laten zijn en werk te laten ontstaan op een natuurlijke (nou ja op een TUBIEN) -wijze.

Maar waarom is zo'n proces dan belangrijk? Het geeft echt een kijkje in het hoofd van de kunstenaar: visueel! Mensen willen alles snappen met hun hoofd en dit geeft een soort van uitleg.. Kortom de museum bordjes worden overbodig: leg gewoon een schetsboek neer!

Herkenning
Ik herkende heel erg veel van wat Anton deed en wat ik doe. Het werk ansich is echt totáál verschillend maar mijn interpretatie van zijn werk was dat hij zijn leven probeert te ordenen. Hij probeert het in vakjes in te delen. Een schema voor gebeurtenissen probeert te maken en het op die manier er mee om te gaan en het een plaats te geven. Soort van Therapie dus. Gedachten en gevoelens te scheiden.

Ik probeer dat ook sterk te doen en dat zie je vaak ook in mijn werk terug: de verschillende lagen die een onderwerp of thema heeft, druk ik letterlijk uit in lagen. Ik schrijf er soms letterlijk overheen om mijn gedachten ook nog weer te geven. Dit doet Anton ook in zijn werk. Bijna altijd is de foto de emotie, het gevoel, het onderbewuste.

Die emotie, die voel je dus. Ook als het werk af is. Dat was in de expositie was dat bij mij heel sterk bij Anton. Er was 1 zaal, de laatste met rode/roze verf, de werken die hij had overgeschilderd waarbij ik heel geïrriteerd werd. 'ik snap er geen bal van!?!' Ik werd er heel ongemakkelijk van. 'Zullen we hier weg?'

MEGA GAAF toch? Dat kunst dat kan doen!!

Confrontatie
En dit terwijl toen we eerst heel vluchtig door de expo wandelden ik gelijk dacht jézus.. als IK dit had gemaakt lag het waarschijnlijk in de papierbak.. Een grote confrontatie met mijn oordelende mind. Een spiegel die me laat zien hoe ik mezelf en mijn werk enorm veroordeel.. En wáárom? Als of ik iets anders kan doen dan kunst maken en mezelf zijn..?!

Ik ga dus vanaf NU mijn proces héél serieus nemen. Alle notities, mindmaps, illustraties, schetsen BEWAREN!
Het kán nog wat waard worden... 😉

 

Spread the word. Share this post!

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *